Paradise papers: ‘I am not a crook’ roepen als je naam genoemd wordt?

Een reflex is zo overtuigend mogelijk vertellen dat je onschuldig bent als je reputatie in het geding komt. Wilbur Ross, minister van EZ in de VS kan dat heel goed. Of dat werkt is maar de vraag. Je moet dan ook echt wel brandschoon zijn.
Richard Nixon, president van de VS van 1969 tot 1974 kon ook mooi vertellen hoe onschuldig hij was. Zijn verdediging tegen corruptie-aantijgingen (‘I am not a crook’) in 1973 werd wereldberoemd. Maar niet omdat die zo goed werkte.
Een jaar na zijn beroemde tv-speech trad hij af: hij bleek van een inbraak- en afluisterpraktijken in het partijkantoor van de Democratenpartij te hebben geweten. Die waren in 1972, een jaar eerder dus al, en – naar verondersteld wordt – een van de redenen dat hij de verkiezingen had gewonnen. Dan maar beter stilletjes je leven beteren. Of nog beter: voorkomen dat je in zo’n kwetsbare positie komt.

De onttroonde koning van de late avond

Koning van de late avond was hij, Humberto Tan. Toen gingen er wat dingen mis. En nu lijkt de kijker zijn programma – en misschien wel heel dat kliekje bij RTL – een beetje zat. Tv-critica Angela de Jong van AD zette de aanval in (‘stuitende arrogantie’). Interessant is dat Tan deed wat adviseurs in tijden van crisis managers altijd afraden: ontkennen dat het probleem bestaat. En dat dan in weer een ander praatprogramma (DWDD). Het lag aan ‘ons’, kijkers en onze ‘perceptie’. In ‘de doelgroep’ kijkt nog steeds bijna iedereen, aldus Tan. CEO’s worden altijd wat meer bescheiden naar de aandeelhouders helpt. ‘We moeten het nog beter doen.’ Dat had hier ook kunnen helpen.

‘You can’t lie on television, Brad’

Brad Thomas – het soort ‘woordvoerder’ waar ik een hekel aan heb. Twee goed voorbereide journalisten (Stephanie Ruhle and Ali Velshi vsn MSNBC) maken met feiten gehakt van zijn kletsverhaal dat Trumps komst de economie deed groeien. Niet die waarheid Trump-apologeten interesseert: die roepen juist dat journalisten ‘een politicus beledigen’. Zucht.

Eistempel, eiercode, eierpaniek. Wat kunnen we leren van de zomerrel van 2017?

Een goede mediatraining helpt om niet te buigen als je onder druk gezet wordt. ‘Het advies is let op de code. Ja, besmette eieren gaan uit de verkoop. Kans dat je wat krijgt zo goed als nul. En ja, als je 100 procent zeker wilt weten dat je geen fibronil binnenkrijgt kan je ervoor kiezen helemaal geen eieren te eten.’ Zelfs op Mariëlle Tweebeke, met haar zakelijke onderhandelingservaring, kan je je trainen.
Even voor het perspectief: blinde Chinese vrouw die mierenlokdoosje met koekje verwarde en vele malen meer dan de grenswaarde binnenkreeg leeft nog.

E-readerabonnement: literatuur-supermarkt of leesvoedselbank?

Voor hebban ben ik met de leden van het literatuur-team in het fenomeen Koboplus gedoken – (soort Spotify voor boeken). De voordelen zijn duidelijk: heel veel lezen voor een tientje per maand. De nadelen ook: veel leuke boeken vind je er net weer níet. En, net als bij Spotify, is het maar de vraag of schrijvers er substantieel wat van terugzien. Voorstanders, twijfelaars, verklaarde tegenstanders, volg de discussie op de hebban literatuurspot en… geef je mening (‘the conversation’, weetjewel)

Een Amerikaanse president die een filmpje van Reddit doortwittert

Raar filmpje natuurlijk dat Trump doortwitterde. Een president van de VS die doet of een mannetje met een CNN-hoofd neerslaat. Niet echt natuurlijk, het was een bewerking van een eerder – ook al behoorlijk vreemd – filmpje dat hoorde bij een bokswedstrijd die hij sponsorde, bewerkt door een nogal foute troller op Reddit. Dat Twitter zo ongeveer lééft van Trumps uitbarstingen wisten we al. Maar nu staat dus ook Reddit ook in de belangstelling. . Reddit, undergrounderig platform dat zich afficheert als dé (zij nogal chaotische) nieuwskrant van het internet. Iedereen kan er ongefilterd opgooien en becommentariëren wat hij wil. Interessante dingen (‘Today I learned…), gekke dingen (my door number is 308 but they installed it upside down…), nieuwtjes en heel veel gamesgerelateerde dingen. Gezien hun alternatieve imago vraag ik me wel af of ze daar erg blij zijn met deze erkenning uit wild-conservatieve hoek…

Ernst-Jan Pfauth: we gaan nog véél meer tijd doorbrengen met media

Ernst-Jan Pfauth (oprichter van online-kwaliteitsmedium De Correspondent, geobsedeerd door journalistieke innovatie) heeft àntwoorden. Dat kan je van de meesten die speculeren over de toekomst van de media niet zeggen.  Dat het real-time, visueel en interactief moet is duidelijk. Skypen tijdens het koken, routes bespreken met je zelfsturende auto, social media apps gebruiken op het werk is nog maar het begin. In zijn laatste ideeënnieuwsbrief beschrijft hij hoe we ons nóg meer gaan omringen door media…

Zwitserse rechter: haatcommentaar liken bijna net zo erg als plaatsen

Da’s effe andere socialmediakoek: Zwitserse rechter bestraft het liken van haatzaaiend commentaar bij een facebooktopic, meldt de BBC. De betreffende dierenactivist is zelf ook niet brandschoon, het is niet onomstreden (hoe zit het met de vrijheid van meningsuiting?), maar de koers is duidelijk. Facebook is openbaar en een racistische of beledigende reactie liken is bijna net zo erg als ‘m zelf plaatsen. Er volgt nog een hoger beroep. Maar we hebben er een reden bij om twee keer na te denken voor je ergens op klikt.

Storytelling al zou oud als de weg naar Rome…

De halve zakenwereld is tegenwoordig aan het ‘storytellen’, maar verhalen (als in mondeling of schriftelijk overgeleverde narratieven) zijn natuurlijk al zo oud als de weg naar Bagdad, Parijs, Istanboel, Paramaribo, Jeruzalem, Dakar, Kinshasa, of waar Marita de Sterck (1955, Antwerpen) ze maar vandaan haalt. De kunst van het liefhebben en de ingewikkelde relaties tussen generaties zijn haar vaste thema’s. Lees hier mijn recensie van dit bijzondere boek.

 

 

‘Scheid jij hier ook steeds beter?’ Ook met een interne postercampagne kan je de krant halen

Als eindredacteur van het personeelsblad van Albert Heijn kon ik voorspellen welke artikelen de krant zouden halen. We hadden wel 25 journalistieke mee- lezers, van de Typhoon tot de Volkskrant. Soms ‘plaatsten’ we zelfs nieuwtjes waarvan we wisten dat ze extern opgepikt zouden worden.  Maar een ‘ikje’ in NRC over de interne postercampagne die een paar kamers verderop werd gesmeed toen ik bij de VU werkte, die zag denk ik níemand aankomen.