Daar zal je ze hebben: de cord-cutters

‘Kijk jij nog wel ’s tv?’ ‘Ja, op m’n telefoon.’ In de VS gingen zegden mensen massaal hun (daar nogal dure) kabel-tv abonnement op. Alleen al in 2016 waren dat er 22 miljoen. En nu krijgen we dat hier ook. Nog maar 200.000 in 2017. Maar dat kunnen er snel meer worden, schrijft De Telegraaf. YouTube, RTLXL en Netflix worden snel belangrijker. Bij mensen onder de 30 zijn ze dat al. Live ‘t voetbal volgen op je smartphone is al heel gewoon. Tv gaat de vaste lijn van de telefoon (wie gebruikt die nog behalve oma?) achterna.

Feiten moeten we hebben, want meningen hebben we al zat

Het aantal mensen met een mobiele telefoon is de afgelopen 25 jaar gestegen van bijna nul tot (A) 1,5 miljard/ (B) 2,5 miljard / (C) 4,5 miljard. Antwoord A of B dacht je? Not. C. En bijna de helft van de wereldbevolking, 3,5 miljard mensen, heeft toegang tot internet. Zo extreem is de communicatierevolutie. Het aantal mensen dat in extreme armoede (minder dan 2 dollar pers dag) leeft is gedaald van 50% in 1966 tot maar 9% in 2017. En dat zijn nog maar een paar positieve feiten uit deze bestseller die door NRC Handelsblad werd uitverkoren tot één van de vijf managementboeken van 2018 die je gelezen móet hebben. Laat je dus niet teveel beïnvloeden door gebazel over fact-free communicatie. Feiten doen er nog steeds toe.

Een videofilmpje aan het begin van een onderhandeling – zo gek nog niet

‘Hello? White House here. Kan je even en videootje in elkaar zetten voor we naar Singapore gaan? Het moet een neptrailer zijn voor een film die ‘twee keuzes’ heet en flink over de top zijn. Noord-Korea een paradijs of een paria, zoiets.’
Zou het zo gegaan zijn? Als je hoort dat Kim helemaal gek is op Hollywoodfilms zou het nog kunnen ook. In elk geval is dit de definitieve doorbraak van de onderhandelingsvideo.

Wat is nog ‘echt’ in de tijd van nepfilmpjes

De camera ziet wat wij willen dat de camera ziet. Hadden we al Photoshop en Faceswap om foto’s van jezelf en anderen te manipuleren, nu zijn er ook de nepfilmpjes die niet van echt te onderscheiden zijn.  ‘Deepfakes’ waarbij gezichtsuitdrukkingen zo goed in bewegend beeld zijn gemonteerd dat je niet meer kan zeggen of wat je ziet echt bestaat.  Journalisten, maar ook communicatieadviseurs hebben een nieuwe rol: uitzoeken wat echt en wat nep is. Zie hier het interessante artikel in AD.

Het charisma van Dijkhoff


Een hele kunst om Eva Jinek af te bluffen, maar Dijkhoff kan het. Heel even verraadt zijn pokerface gespeelde verbazing en het publiek bespelend, drukt hij Jinek in de verdediging. Wat is daarvoor nodig? Een hoop zelfvertrouwen. Een snelle geest. Natuurlijk. Maar zien we hier ook niet een moderne, berekenende (zo niet ‘populistische’) politicus aan het werk die weet hoe hij de lachers op zijn hand kan krijgen? Pim Fortuyn kon het. Dries van Agt kon het. Plotseling is het onbelangrijk geworden of je verhaal klopt. Die man, daar kan je mee lachen. Dat zit erin, of het zit er niet in. Maar ook al zit het er maar een klein beetje in, je kan het oefenen en trainen. En je kan kijken hoe de meester het doet.

Uber leert stokoude pr-les: meteen naar buiten ermee, hoe naar ook

Hoe lang is het geleden dat ik voor bol.com werkte en dat we gehackt werden? Ik denk wel meer dan 15 jaar. Kwestie van melden en oplossen. Uber, een van de monsters gecreeerd door diezelfde technologiegolf, moest deze stokoude pr-les op de harde manier leren.
En als het dan na maanden tóch bekend worst, is het meteen groot nieuws.
Zo’n handige sms-identificatie die ik bij de overheidsorganisatie waar ik nu voor werk wordt gebruikt, die hadden ze bij dat snelle Uber niet…
Er was vast een IT-er die al tijden geleden alarm sloeg, maar daar werd waarschijnlijk niet naar geluisterd. Dat zegt meer over de cultuur dan over de dataveiligheid daar.

Paradise papers: ‘I am not a crook’ roepen als je naam genoemd wordt?

Een reflex is zo overtuigend mogelijk vertellen dat je onschuldig bent als je reputatie in het geding komt. Wilbur Ross, minister van EZ in de VS kan dat heel goed. Of dat werkt is maar de vraag. Je moet dan ook echt wel brandschoon zijn.
Richard Nixon, president van de VS van 1969 tot 1974 kon ook mooi vertellen hoe onschuldig hij was. Zijn verdediging tegen corruptie-aantijgingen (‘I am not a crook’) in 1973 werd wereldberoemd. Maar niet omdat die zo goed werkte.
Een jaar na zijn beroemde tv-speech trad hij af: hij bleek van een inbraak- en afluisterpraktijken in het partijkantoor van de Democratenpartij te hebben geweten. Die waren in 1972, een jaar eerder dus al, en – naar verondersteld wordt – een van de redenen dat hij de verkiezingen had gewonnen. Dan maar beter stilletjes je leven beteren. Of nog beter: voorkomen dat je in zo’n kwetsbare positie komt.

De onttroonde koning van de late avond

Koning van de late avond was hij, Humberto Tan. Toen gingen er wat dingen mis. En nu lijkt de kijker zijn programma – en misschien wel heel dat kliekje bij RTL – een beetje zat. Tv-critica Angela de Jong van AD zette de aanval in (‘stuitende arrogantie’). Interessant is dat Tan deed wat adviseurs in tijden van crisis managers altijd afraden: ontkennen dat het probleem bestaat. En dat dan in weer een ander praatprogramma (DWDD). Het lag aan ‘ons’, kijkers en onze ‘perceptie’. In ‘de doelgroep’ kijkt nog steeds bijna iedereen, aldus Tan. CEO’s worden altijd wat meer bescheiden naar de aandeelhouders helpt. ‘We moeten het nog beter doen.’ Dat had hier ook kunnen helpen.

‘You can’t lie on television, Brad’

Brad Thomas – het soort ‘woordvoerder’ waar ik een hekel aan heb. Twee goed voorbereide journalisten (Stephanie Ruhle and Ali Velshi vsn MSNBC) maken met feiten gehakt van zijn kletsverhaal dat Trumps komst de economie deed groeien. Niet die waarheid Trump-apologeten interesseert: die roepen juist dat journalisten ‘een politicus beledigen’. Zucht.

Eistempel, eiercode, eierpaniek. Wat kunnen we leren van de zomerrel van 2017?

Een goede mediatraining helpt om niet te buigen als je onder druk gezet wordt. ‘Het advies is let op de code. Ja, besmette eieren gaan uit de verkoop. Kans dat je wat krijgt zo goed als nul. En ja, als je 100 procent zeker wilt weten dat je geen fibronil binnenkrijgt kan je ervoor kiezen helemaal geen eieren te eten.’ Zelfs op Mariëlle Tweebeke, met haar zakelijke onderhandelingservaring, kan je je trainen.
Even voor het perspectief: blinde Chinese vrouw die mierenlokdoosje met koekje verwarde en vele malen meer dan de grenswaarde binnenkreeg leeft nog.